Çok istediğiniz bir iş var ve mülakata çağrıldınız. Hemen internete dalıp ne sorular sorulabilir diye baktınız. Belki bir kitap bile satın aldınız. Yüzlerce soru için sayfalarca cevap hazırlığı yaptınız. Ne yazık ki mülakat soruları tam hazırlandığınız yerden çıkmadı.

Kariyerinizi planlarken çevrenizdeki farklı deneyimde profesyonellerde, sizi iyi tanıyan aile ve arkadaşlarınızdan çok değerli destekler alabilirsiniz. Kariyer planınızda hangi aşamadaysanız yararlanılacak kaynakların seçimi de ona göre değişir.

Arkadaşlarınızın kariyerlerinde yükseldiğini, işlerinden ara ara yakınsalar da aslında birçok yönden iyi gittiğini görüyorsunuz.

Öte yandan sizin için iş hayatı bir cehennem sanki. Pazartesi sendromunu ciddi ciddi yaşıyorsunuz. İşinizden keyif aldığınız bir dönem pek de hatırlamıyorsunuz. Acaba hata sizde mi bu düzende mi?

Okuldan başlayan ve iş hayatıyla iyice pekişerek devam eden bir tempo içindeyiz. Her yöne koşuyoruz: yüksek iş sonuçları, yüksek kariyer hedefleri, yüksek aile ve yaşam standartları… derken makine gibi çalışmaya doğru giden bir yola giriliyor.

Her yerde bir moda almış gidiyor: “Sevdiğin işi yap. İşinden nefret ediyorsan istifa et.” Sanki bu insanlarla aynı dünyada yaşamıyor gibi hissediyor musun? Ben bazen hissediyorum. Hayat bu kadar zorken nasıl olur da hemen işinden ayrılabilir ki insan?