Üst yönetime çıkarken filtrelenen bilgi ve organizasyonel sessizlik

Bir liderin öz algısı ile ekibinin yaşadığı liderlik etkisi arasındaki fark

Liderlikte kör noktalar başarı, güç ve öz güven arttıkça neden büyür? Araştırmaların perspektif alma ve aşırı güven hakkında gösterdiklerini okuyun.

'Dış dünyaya yetişme' çabasında, aslında en önemli şeyi kaçırıyoruz: Kendimize liderlik etmeyi. Bu yazıda, tükenmişlikten sıyrılmanın ve yeniden enerji bulmanın yollarını keşfedeceğiz.

Nobel ödüllü ekonomist Daron Acemoğlu, ekonomik büyüme ve demokrasi arasındaki bağlantıyı ele alırken hepimize şu soruyu sorduruyor: Bir toplumun büyümesi için demokratik temsile ihtiyacı varsa, aynı prensipler şirketlerin başarısı için de geçerli olabilir mi?

Değişime açık olmak yetmez, Değişim Çevikliği de olmalı. Tabii bu özellik bir anda, bir günde, bir gecede değişmez. İşin güzel yanı, isteğiniz varsa mutlaka gelişir.

Liderlikte bağlılık yaratma, amaç (purpose) ile yönetim fark yaratıyor. McKinsey’in araştırmasına göre üst düzey yöneticilerin günlük yaşamlarında "kendi amaçlarını yaşama" oranının %85 ve orta düzey yöneticilerde ise bu oranın sadece %15'te kalması ise üst düzey liderlerin bunu ekiplerine yansıtamadığını gösteriyor.

Neredeyse her ay bildiğimiz dünyaya yeniden veda edip yeni bir dünyaya yelken açıyoruz. Yeniliğe yelken açacak gücü bulmak kolay değil. Yenilikten, öğrenmeden beslenen; inovasyonun ve değişimlerin kendimiz ve şirketimiz için neleri mümkün kılacağını öngörmekten, keşfetmekten, deneyimlemekten keyif alanlar için heyecanlı bir yolculuk. İşte bu kişiler için “Değişim Çevikliğine sahip” diyebiliriz.

Zihniniz ne zaman daha berrak çalışıyorsa yaratıcılık, zor problemlerle ilgili konuları o zaman ele alın. Birçok insan için sabah saatleri zihnin en güçlü olduğu dönemdir. Ama belki sizin için bu saat günün farklı bir zamanıdır.

Nasıl ki bir problemi çözmenin %50’si o problemi anlamaksa değişime adapte olabilmenin önkoşulu da bizce o yeniliğin ne olduğunu somut olarak anlayabilmek ve anlatabilmektir.  

Yeni bir şirkette liderlik rolüne getirildiniz. İlk iş gününüz yakınlaştıkça heyecan ve kaygınız artıyor. İş ortamında ilişki kurma, başlatma, güven oluşturma konusunda iyisiniz ama aynı çatı altında çalışırken… Uzaktan çalışırken yeni insanlara kendinizi nasıl tanıtacaksınız, nasıl bir ekip olmayı sağlayacaksınız?

Çok istediğiniz bir iş var ve mülakata çağrıldınız. Hemen internete dalıp ne sorular sorulabilir diye baktınız. Belki bir kitap bile satın aldınız. Yüzlerce soru için sayfalarca cevap hazırlığı yaptınız. Ne yazık ki mülakat soruları tam hazırlandığınız yerden çıkmadı.

Kariyerinizi planlarken çevrenizdeki farklı deneyimde profesyonellerde, sizi iyi tanıyan aile ve arkadaşlarınızdan çok değerli destekler alabilirsiniz. Kariyer planınızda hangi aşamadaysanız yararlanılacak kaynakların seçimi de ona göre değişir.

Arkadaşlarınızın kariyerlerinde yükseldiğini, işlerinden ara ara yakınsalar da aslında birçok yönden iyi gittiğini görüyorsunuz.

Öte yandan sizin için iş hayatı bir cehennem sanki. Pazartesi sendromunu ciddi ciddi yaşıyorsunuz. İşinizden keyif aldığınız bir dönem pek de hatırlamıyorsunuz. Acaba hata sizde mi bu düzende mi?

Okuldan başlayan ve iş hayatıyla iyice pekişerek devam eden bir tempo içindeyiz. Her yöne koşuyoruz: yüksek iş sonuçları, yüksek kariyer hedefleri, yüksek aile ve yaşam standartları… derken makine gibi çalışmaya doğru giden bir yola giriliyor.

Her yerde bir moda almış gidiyor: “Sevdiğin işi yap. İşinden nefret ediyorsan istifa et.” Sanki bu insanlarla aynı dünyada yaşamıyor gibi hissediyor musun? Ben bazen hissediyorum. Hayat bu kadar zorken nasıl olur da hemen işinden ayrılabilir ki insan?